04 juillet 2008
Sao Paulo
Hey allemaal,
Hier alles weer erg goed, we zitten momenteel in Parati, het liefelijkste stadje ooit, ergens halfweg tussen Sao Paulo en Rio de Janeiro.
Vrijdag 27 juni namen we rond 16u de bus richting SP na een onvermeldenswaardige ochtend gevuld met zakken pakken, internetten en lezen. Gezellige busrit, veel gebabbeld samen.
Zaterdagochtend kwamen we vrij uitgeslapen aan in SP waar Melina (die paar jaar geleden enkele maanden bij Boske thuis logeerde in het kader van een uitwisselingsprogramma) ons opwachtte en naar haar appartement reed. Zij en haar broer Caio wonen in het centrum van SP in een erg leuk appartementje met geweldig zicht op de duizenden wolkenkrabbers die SP rijk is. Boske en ik kregen Caios kamer en bovendien bleken er een binnen- en buitenzwembad en een fitnesszaal aan het appartementscomplex vast te zitten wat tot gevolg had dat Boske en ik ons meer op luxe hotel dan op trek met de rugzak voelden. We genoten met volle teugen van het gevoel in een ¨thuis¨ te zijn, ook al was het dan niet de onze. Na ontbeten te hebben en lange tijd gebabbeld te hebben, wandelden we met Mel naar het vlakbij gelegen shoppingcenter waar we veel informatie over lokale cultuur etc van haar kregen. Naderhand gingen we samen een lokale specialiteit eten waar ik de naam absoluut niet meer van weet. Portugees is echt geen Spaans, hoewel we ondertussen al vrij bedreven zijn in ¨Portugnol¨, een mix van beiden die door de Brazilianen bijna altijd begrepen wordt! Naderhand profiteerde ik van het zalige zwembad met zicht op wolkenkrabbers terwijl Boske zijn dagelijkse siesta deed. Daarna keken we naar wat afleveringen van Friends, werd er pizza besteld en kwamen er enkele vrienden aan waarmee we later naar een Samba-Rock club gingen om de verjaardag van Mel te vieren. Erg gezellig, met live band en al, de sfeer zat er echt in! Op het einde van de avond voelde ik me wat ziekjes en keerden we terug om te gaan slapen. Op de terugweg ontdekten we trouwens dat je in SP legaal door het rood licht mag rijden na middernacht omdat het risico op carjacking anders te groot is....
Zondag 29 juni kwam niemand voor de middag uit zijn bed, en ook toen was het enkel om te ontdekken dat het schitterend weer was en om van ons bed naar een ligbed aan het zwembad te verhuizen. Zalig, de Braziliaanse winter is echt wel een feest! Rond een uur of drie gingen we een tourtje met Mel in de auto doen en reden we naar Santo Andre, vlak naast SP (wel, alles is relatief in een stad van bijna 20 miljoen mensen natuurlijk...) waar we iets aten terwijl we naar de finale van Euro 2008 keken (Mel en Boske waren beiden enthousiast, ik keek verlangend uit het raam...). Daarna vertrokken we naar het appartement (bon, groter dan mijn huis, niet echt wat ik mij voorstelde bij een appartement dus) van Mel en Caios ouders waar er een familiefeest voor Mels verjaardag gehouden werd. Bleek erg gezellig te zijn, iedereen was supervriendelijk en geinteresseerd en ons Portugees ging er met rasse schreden op vooruit. Bovendien ontdekten we lokale lekkernijen zoals Brigadeiros (in hagelslag gerolde balletjes gemaakt van gecondenseerde melk) en cocostaart. Wij genoten van de huiselijke sfeer die we al zo lang moeten missen en babbelden (probeerden) met iedereen. Naderhand keerden we terug naar SP waar we nog wat napraatten en gingen slapen aangezien Mel en Caio de volgende dag moesten werken.
Maandag 30 juni stonden we er dus alleen voor en besloten we een klein deeltje van deze geschift grote stad (ongeveer 70km in diameter) met zijn miljoenenbevolking te gaan ontdekken. Een busrit en enkele metroritten later stonden we op Praça da Se, kloppend hart van SP met grote kathedraal. We begonnen ons een weg te banen tussen de vele mensen en wandelden met ons hoofd in onze nek tussen de vele buildings. De gelijkenissen met New York waren niet te missen hoewel het natuurlijk een armere versie is met hopen straatkinderen en clochards die je confronteren met de ongelijke manier waarop geld hier verdeeld is. We wilden op het dak van het BANESCO gebouw kruipen maar daar bleek je een paspoort voor nodig te hebben en wij lopen nooit met geld of documenten rond dus dat zou voor de volgende dag zijn. We wandelden tussen de hoge buildings heen richting Liberdade, de Japanse buurt van SP. Dit jaar werd de 100jaar immigratie van die gemeenschap in SP gevierd. Hier vind je de grootste gemeenschap Japanners buiten Japan terug wat een hoop erg leuke winkeltjes met zich meebrengt en -hoera- de laagste sushi prijzen wereldwijd! Wij profiteren daar onmiddellijk van en eten ¨sushi voor twee¨ voor de zeer schappelijke prijs van tien euro. (Bon, voor de rest gaan we hier in Brazilie failliet aangezien alles tien keer zo duur is als in Bolivia en toch nog twee keer zo duur als in Argentinie. Maar we hebben toch maar hopen sushi gegeten he :-). Naderhand lopen we richting Avenida Paulista, de grote economische ader van SP en Brazilie waar 25 procent van al het geld dat in Brazilie circuleert doorheenkomt.
Dinsdag 1 juli krijgt Caio telefoon dat hij niet moet gaan werken en hij beslist dus gids te spelen wat erg nuttig blijkt te zijn in het Portugeessprekende en overdrukke SP. We gaan eerst naar het busstation (het grootste van Zuid-Amerika, Heathrow luchthaven is er niks bij) en nemen daarna weer hopen metros om in het centrum te geraken. We gaan samen met Caio naar het beursgebouw waar we vanachter glas hopen bezwete mannen in kostuum met telefoontjes in de hand zien staan stampvoeten en gillen en schreeuwen. Daartussen lopen hopen groene en rode mannetjes die alle aankopen en verkopen registreren. En overal flikkeren er grote schermen met honderdduizenden cijfertjes. Was erg indrukwekkend en leuk om te zien. Daarna naar BANESCO waar we na lange file toch naar boven mochten om te genieten van het fantastische zicht over de hele stad. Leek wel honderden keren Manhattan naast elkaar, hoge buildings zover het oog reikt. Vervolgens naar de Mercado Municipal gegaan waar we superlekkere lokale specialiteiten aten zoals Pastel de Bakeljauw en Sandwich de Mortadella, een soort met vis gevulde loempia en een sandwich met de grootste hoeveelheid vlees ooit. Naderhand liepen we nog wat rond en ontdekten fruitsoorten die we niet kenden en waarvan we dachten dat het lokale specialiteiten waren. Niet dus, na veel proeven en laten inpakken van fruit bleken we meer dan 50 euro te moeten betalen voor 12 vruchten die geimporteerd te bleken zijn uit Azie en Colombie. Toen we gegeneerd weigerden was de verkoper niet echt goedgezind maar ja, weten wij veel, ze hebben hier de raarste dingen zoals maracuja en chirimoya en verse cocos etc. en dat kost allemaal niets.... Dus buiten op straat voor 2 reales een verse cocos noot gekocht die we met een rietje leegslurpten eer we ons begaven naar het DOPS museum dat de wreedheden begaan door DOPS (Departamento de Ordem Politico e Social) onder de verschillende militaire regimes in Brazilie belicht. Interessant en aangrijpend. De laatste stop die dag is de Pinacoteca, een heel mooi museum met onder andere enkele sculpturen van Rodin. Spijtig genoeg zijn we al erg moe van de hele dag rondlopen en houden we het snel voor bekeken. Een uur nadat we terug op het appartement aankwamen, komt Melina ook terug van haar werk en vertrekken we samen naar een zalig sushi restaurant waar we hebben afgesproken met Adriana die ik ken van Salamanca. Het werd een heel lekkere en gezellige avond waarna we van iedereen afscheid namen eer we in bed kropen.
Woensdag 2 juli nemen we rond 9u de bus naar het metrostation. Enkele metroritten later staan we weer in het grootste busstation van Zuid-Amerika vanwaar we de bus naar Parati nemen. We hebben alletwee te weinig geslapen, het weer zit tegen en we geraken niet in slaap in de bus aangezien we naast een stinkend toilet en boven een loeihete motor zitten. Jawel, het was een rotdag in alle mogelijke opzichten, vooral toen het al donker bleek te zijn tegen de tijd dat we aankwamen en het ons veel tijd kostte om een kamer te vinden die niet en afzichtelijk en superduur was. We aten iets, wat vrij gezellig was maar s avonds bleken de onderburen feest te houden en het was drie uur s nachts eer ze daar mee ophielden en ik in slaap viel. Er zijn zo van die dagen.......
Ondanks het gebrek aan slaap was vandaag, donderdag, een heel aangename en fijne dag in een schitterend historisch en natuurlijk kader waar we allebei erg van genoten. De rest van de uitleg krijgen jullie binnen enkele dagen, samen met een eerste indruk van Rio.
Tot de volgende!
Bonjour cher blog,
On est donc au Bresil depuis 1 semaine et on a deja quelques notions de Portugais. En fait l'espagnol et le portugais sont tres proches l'un de l'autre et en parlant portugnol (Cest comme le neerlandais allemandise de Jean-Marie Pfaff par exemple) on se fait assez bien comprendre et quand les bresiliens parlent lentement et articulent bien on comprend aussi. Pas encore au point d'ajouter le portugais dans mes langues connues sur mon CV, mais on se debrouille... A part apprendre le Portugais voici ce qu'on a fait les derniers jours:
Vendredi 27 on a fait nos sacs en triple vitesse pour etre sortis de la chambre a temps et en suite on a ete sur internet vu que la promenade prevue etait tombee a l'eau a cause de la drache. A 4h notre bus pour Sao Paulo part, il fait noir tres tot et il n'y avait pas de film donc on fait passer le temps avec des betes petits jeux... Je dors mal, pas comme An qui a eu l'intelligence de prendre un somnifere.
Samedi 28 notre bus arrive a 8h30 a SP. Melina, qui avait habitee chez nous 4 mois dans le cadre d'un programme d'echange, vient nous chercher a la gare de bus. C'est genial car cette ville est immense et on aurait aucune idee de ou comencer a chercher pour trouver une auberge ou par ou commencer a visiter la ville, etc. Ca fait aussi bizarre de la revoir apres 5 ans a l'autre bout du monde et on est etonne d'entendre comme apres tout ce temps son francais est encore impeccable. J'espere que mon espagnol sera un jour aussi bon et que j'arriverai a maintenir le niveau. Elle nous amene a l'appartement ou elle habite avec Caio, son frere, qui avait aussi passe 1 an en Wallonie (PS.1 C'est marrant d'entendre un bresilien parler francais avec un accent wallon)(PS.2 chouette, on va pouvoir parler francais avec des autres gens pendant 4 jours). Apres le petit dejeuner on va a l'enorme shopping ou ils ont tout, meme des Jules Destrooper et du Nutella. On remarque directement que le Bresil est quand meme un pays nettement plus riche que le reste du continent. Apres ca on (cad "je") va faire une petite sieste et apres ca on discute, on va nager (Au rez de chaussee de ces deux grandes tours d'apparts il y a piscine interieure et exterieure, sauna, jacuzzi, fitness et bain turc en commun pour les 800 personnes qui y habitent. Etonnement toutes ces facilitees sont souvent vides). Le soir la copine de Caio et une copine de Mel arrivent. On se marre bien, on fait des Caipirinhas et des autres bonnes boissons dont j'ai oublie le nom et en suite on va dans un club de salsa-rock pour feter l'annif de Mel. Petit mais sympa, la musique live est tres chouette. En rentrant on apprend que apres minuit il ne faut pas s'arreter au feu rouge a SP depuis quelques annees: le risque de car jacking est trop grand.
Dimanche 29 on ne se leve pas trop tot, mais une fois qu'on est debout, quelle activite!!! On va nager et puis secher au soleil. Puis on retourne nager et on reessaie de secher. Apres 2 heures a se reposer la on part avec Mel en direction de sa famille qui habite a l'autre bout de SP 70km plus loin (oui oui, pour foutre 16 millions de personnes dans une ville il faut qu'elle fasse 70km de diametre et partout partout les batiments doivent faire une dixaine d'etages. Impressionant!) et au passage on admire cette enorme ville. On va diner avec Mel dans un petit resto en regardant l'Espagne gagner l'Euro (quel plaisir) et ensuite on va a l'appartement de ses parents. Tout le monde habite dans des apparts a SP, question de gagner de la place, mais ca ne veut pas dire que c'est petit. L'appart est tres beau et la famille de Mel tres sympa. On ne parle pas portugais mais le portugnol nous permait d'avoir quelques conversation sympas. L'anglais avec les copines de Mel qui sont la et l'allemand (pour An; moi je me debrouille avec mon "Jean-Marie Pfaff-duits")avec le tonton autrichien. On decouvre plein de bonnes choses bresiliennes a manger et on profite de l'ambiance familiale qui nous manque souvent ici. C'est pas notre famille mais finalement les fetes de famille c'est sympa et ca se ressemble partout sur terre...
Lundi 30 on se leve plus tot cette fois et on part a 2 a la decouverte de la ville. Mel et Caio travaillent tous les deux et donc on doit se debrouiller. On prend le bus et le metro pour arriver au centre et on est frutres lorsqu'on ne peut pas monter dans la grande tour de SP pour profiter de la vue, on a oublie nos papiers... Ensuite on va voir la bourse ou on s'attend a voir des gens hysterique secouer les bras pour vendre ou acheter, mais non, tout est informatise de nos jours et y' rien a voir a part un film en portugais a la gloire de la bourse de SP. Apres ca on va dans le quartier Japonais car c'est ici a SP qu'il y a la plus grande communaute de japonais en dehors du Japon. C'est fou comme en traversant une rue on arrive effectivement tout d'un coup dans un quartier plein de japonais comme s'ils se promenaient tous dans leur quartier et qu'ils faisaient demi-tour juste avant d'en sortir. Pleins de magasins qui vendent pleins de trucs japonais et on mange des delicieux Sushis. Ensuite on marche vers et sur la Avenida Paulista, c'est l'avenue principale de la ville ou toutes les banques et les grosses compagnies ont leur siege social. 25pc des transactions qui se deroulent au bresil passent par cette avenue (et SP prend 50pc du PNB bresilien pour son compte d'ailleurs). Gratte-ciel apres gratte-ciel, ca ressemble tres fort a NY mais en plus pauvre: il y a quand meme beaucoup de clochards et de vendeurs en rue et il y a aussi des favelas autour de la ville qui rapellent comme la richesse du pays est mal repartie. Apres un tour sur cette enorme avenue on reprend le metro vers l'appart. On constate denouveau comme le Bresil est un melting pot: il y a vraiment du noir de noir au blanc roux et toute la gamme d ecouleur de peau entre les deux. Il parait que les passeports bresiliens valent le plus sur le marche noir grace a ca. Le soir on discute avec Mel et Caio, on va nager et s'allonger dans le jaccuzi.
Mardi 1er juillet plus que 17 jours et on est a la maison, ca fait vraiment tres court deja. Caio n'a pas cours car il avait examen hier soir et son patron l'appelle pour dire qu'il ne doit pas venir travailler non plus (Au Bresil tous ceux qui etudient travaillent deja aussi, ils sont souvent occupes de 8h du mat a 10-11h du soir...) et il propose alors de nous accompagner en ville aujourd'hui. On commence la journee par un petit arret au terminal de bus pour reserver nos tickets vers Parati entre SP et Rio et apres ca on retourne a la grande tour avec nos papiers cette fois. Trop de file on decide d'aller faire un petit tour a la BM&F, la bourse des futures, en attendant. On decouvre tous les gars qu'on voulait voir hier. Ils secouent les bras, ils transpirent deja tres fort, leur cravatte est deja detachee et leur chemise a moitiee en dehors du pantalon. Il est 11h du mat et on sait ce qu'on ne veut pas faire comme travail plus tard :-) Caio nous traduit ce qu'un type explique et on croit qu'on comprend meme un peu le but du jeu. Apres ca on monte sur le BANESPA, un des plus hauts batiments de la ville et on admire le superbe paysage. C'est vraiment majestueux de voir des batiments de 10-20 etages a perte de vue. Ensuite on va au Mercado Municipal ou Caio nosu recommande des specialites locales qui sont delicieuses (le sandwich de Mortadella dans lequel ils fourrent 200grammes de viande et le Pastei de Bacalhau, miam). En faisant un tour au marche on veut acheter quelques fruits qui sont pour nous exotiques mais qu'on estime etre locaux, quand le type nous presente une note de 70$ pour 12 fruits on se barre sans rien acheter et on se contente d'une noix de coco bien fraiche qui contient 1l d'eau de coco. C'est delicieux, rafraichissant et vraiment local ca: 1$ la noix de coco. Ensuite on se dirige vers l'ancien DOPS, Departamento de Ordem Politico e Social, la police qui controlait la population pendant les differentes dictatures Bresiliennes. Maintenant c'est un petit musee qui explique toutes les horeurs commises; interessant et choquant. Apres ca on va a la Pinacoteca qui est un superbe musee plein de belles pieces de entre autre Rodin, mais on est tous deja fatigues et on n'y reste pas tres longtemps. On retourne a l'appartement ou An appelle Adriana, une fille qu'elle avait rencontree pendant son mois de cours d'espagnol a Salamanca et on fait rdv pour manger. On va avec Mel, Caio et Adriana dans un restaurant ou ils nous apportent des delicieux sushis a volonte. On discute beaucoup, on rigole bien, on mange bien. Bref on passe une tres bonne derniere soiree a SP. En rentrant on dit au revoir a Mel et Caio car le lendemain matin ils se levent a 6h pour aller travailler et nous on prend le bus a 11h. C'etait genial de passer quelques jours ici a SP et ce n'est pas en petite partie grace aux gens avec qui on les a passes. Ils etaient super sympa, tres acceuillants et ils nous ont beaucoup aides a trouver notre chemin a SP.
Mercredi 2 juillet on prend 1 bus et 2 metros pour arriver a la plus grande gare de l'amerique du sud et on prend le bus vers Parati. On est a cote d'une toilette puante, au dessus d'un moteur super chaud et donc pas moyen de dormir. On arrive assez tard a Parati et pour le temps qu'on trouve une chambre qui n'est pas beaucoup trop cher il fait deja noir. On se promene un peu a Parati et ca a l'air tres sympa, mais ca vous le decouvrirez lors de notre prochain message sur le blog car il est deja 22h15 ici on doit encore faire nos sacs et le bus vers Rio part a 5h20. La meteo prevoit d'ailleurs du beau temps a Rio ce qui me met de tres bonne humeur.
Commentaires
Op naar Rio!!
Whaah .. wat vliegt de tijd ...
8 maanden zijn bijna om ... Ook voor ons zijn ze, met de vele informatie, schrijfsels en foto's die we ondertussen allemaal mochten 'genieten' zo goed als omgevlogen!!!!
Bedankt voor je lieve verjaardagsmailtje. Wij hadden idd een superleuke verjaardag, mede omdat Frank georganiseerd had om 1 juli naar het Gaiapark te gaan ... een klein dieren wild park ...
Inmiddels allemaal alweer verleden tijd ...
Dikke kus,
Sabine
Poster un commentaire
Rétroliens
URL pour faire un rétrolien vers ce message :
http://www.canalblog.com/cf/fe/tb/?bid=362117&pid=9807523
Liens vers des weblogs qui référencent ce message :
